Denemeler

Tüm Kabloları Kesebilme Cesareti

sadece kendimi kötü hissettiğimde yazmam kelimelere hakaretti sanırım ya da yazmak bi içgüdüydü ve ben bilincimi kaybetmek isteyecek kadar acı çektiğimde içgüdülerime karşı koyamıyordum iki dakika önce soğuk zeminde tüm yorgunlukla bitap düşmüşken zifiri karanlıkdaki odada nasıl bu kadar seçilebilir olduğunu dahi sorgulayamadığım duvara bakarak iki saat geçirdim, iki saat boyunca yelkovanın kaç defa tık sesi çıkarığını saymış olabilirim ama asla iki saat boyunca büyülenmiş gibi duvara baktığımı fark etmedim ya da fark ettim ama nedenini sorgulamak istemedim. sanırım fazla acı çektiğimde hissizleşmeye çalışmak gibi aptal bi fikre kapılıyordu bilinçaltım ve sanırım bunu hiç başaramadık.sessiziliği dinlemek gibi huylarım vardı ya da gözlerimi kapattığımda bir başka ruh hastasının gözlerinin içinden dünyaya baktığımı düşünebiliyordum bazen ,ama kim garip olduğumu iddia edebilir? bu kadar oynamam delirmişliğimin bi kanıtı mı yoksa asla delirecek kadar şanslı olmadığımın göstergesi mi diye gecelerce kurcaladık beynimi ama sanırım bunun cevabı da beni korkuttu ve gecelerce kaçtım kendimden. iki saat bilincimi kaybetme çalışmam sırasında bilincimi o kadar kaybedemedim ki aklıma Evelyn Mchale geldi, hayır bunun için kendimle dalga geçmedim işin aksi ve acınası tarafı şaşırtıcı bi ciddiyetle Evelyn’in pasif ya da güçsüz bi kişlik sahibi olduğu tezime ,dünyanın en zarif intiharına sahip ve hatta mezarında ceket iliklenesi cesarete sahip bi kadın olduğu antiteziyle karşıma dikilen kendimle bi münakaşaya girdim sonuç olarak tartışmanın galibi kimdi pek hatırlamıyorum ama bu pek umrumda değil . artık zeminin soğukluğunu hissetmediğimde bunun hissezleşmenin bi adımı olup olmadığını düşündüm ki tam yedi saniye sonra yanaklarımın yandığını hissettim. kendime dışardan baktığımı hayal ettim ve tüm bunları düşünürken asla bilincimi kaybetme mertebesine ulaşamıyacağım gerçeği bi kez daha kafatasıma çarptı evet kafatasıma çarptı ama dıştan değil içten bi darbeydi bu .sanki Coyote, beynimin ağırlık merkezi diyebileceğimiz bi noktadan bi motora atlamış Road runnerı kovalıyordu ve birden kafatasıma çarpıp yok oldu -bi süre Road runnera ne olduğunu sorguluyorum daha sonra bunu boşverip parmak uçlarımın sızlamasını hissetmek yerine soğuğu taa içimde hissetmeyi göze alıyorum ve parmaklarımı soğuk zemine sürtüyorum. soğuğun parmaklarımdan kalbime gelmesi 3 saniyemi alıyor ama 3 saniyenin ardından kalbimin sadece 8 saniye daha yaşamsal faaliyetlerine kaldığı yerden devam ettiğini düşünüyorum sonrasında kalbimide umursamıyorum.zemine ,titremeyi henüz bitirmiş parmaklarımla bi şeyler yazmak istediğime eminim ama zihnimde canalandırabildiğim tek şey Coyotenun kafatasıma tekrar ve tekrar ve tekrar tekrar çarpması. sızlayan parmaklarımla yazmadığım şeyleri karalıyorum ve parmaklarımı zeminden kaldırıyorum. herkese çok iyi olduğumu söyleyip geldiğim evimde birinden yardım bekliyorum kendimle tekrar ve tekrar tekrar tekrar tekrar çelişiyorum ve gözlerim kapattığımda beynimde tekrar kelimesi patlaması yaşanıyor midem bulanıyor ama asla kusamıyorum sanırım vucudum soğuktan 32 dakikadır titriyor ama asla bunu umursamıyorum her zaman düz durması için yoğun çaba harcadığım sırtım ikibuçuk saat sonra direnemiyor ve her 4 saniyede bir üstüne biraz daha yük inermiş gibi sızlıyor. soğuk zemine uzanmak istemiyorum ama sorun zeminin soğukluğu değil sorun başımı zeminle temas ettiği an hüngür hüngür ağlayıcağımı bilecek kadar tanıyor oluşum kendimi ve sanırım sadece bu kadar tanıyorum kendimi. sanki parmak uçlarımdan kalbime kadar karmaşık yeşil kırmızı ve mavi bir sürü kablo varmış ve arzalanmışlar gibi önce parmak uçlarımdan kalbime kadar buz kesilen vucudum 12 saniye sonra yanmaya başlıyor ve ben kabloları kesecek kadar cesaretli olamadığım için göz yaşlarım önünde saygıyla boynumu eğip şapka çıkartıyorum, ben tamam kaybettim diyemeden, gözyaşlarım beynimin içinde kaybolon Road runnerın siluetine bürünüyor ve boğazımı sıkmaya başlıyor ama bu öyle bi acı ki ,biliyorum öldürmek için sıkılmıyor boğazım acı çekeyim diye tüm bu uğraş ve sonra başımın zemine çarptığını duyuyorum sonra Road runner ,Coyote hepsi rahat bırakıyor beni gözyaşlarım kalıyor ama sanki içlerindeki kötü ruh gidiyor ki bu gidişte tamam ben amacıma ulaştım ,artık kendi canını kendin acıtabilirsin kibiri var.yavaş yavaş dizlerimi karnıma çekiyorum ve ağlıyorum ama ağlamam yavaş değil. yavaş yavaş göz kapaklarım düşüyor ve ben dünyaya başka bi ruh hastasının gözlerinden bakmayı umuyorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s