Denemeler

Bir Hikaye İşte…!

Acaba diye düşündü Nereden  başlasa hikaye ye?

Başı var mı ki ?

Hikayelerin bir başı olurdu di mi?

Sonra heyecanlı bir girişi…

Kötü haber,

Bu hikayenin yok.

Bu bir ‘Hiç’lik’ hikayesi.

Olmamıştım hikayesi.

Olmayacak olanı  hayal edenin hiç hikayesi.

Çocukluğuna mı gitsek , kahraman kimdir bakılsa?

Hoş hikayenin kahramanı yoktu ki…

Dedim ya bir Hiçlik hikayesi bu.

Bir hikaye nasil mı hiç olur?

Kahraman bir hiçse  olur işte!

Peki , kahramanımız şarkılarda ki;

Meğer miş

Biraz üzülen var ya,

Ağlamayan gelenlere,

Ağlamayan bitenlere,

Ağlamayan üzenlere  , ihanet edenlere…

Nasılsa hiç ya!

Duyguları da hiç olmuş.

Yaşamında ki uyanışı ile başlamış Hiç’lik duygusu.

Ondan önce küçücük bir çocukken,çırpınmış ben buradayım diye.

Bu hayatta ben de varım,

Hayallerim , isteklerim var.

Ben de buradayım demiş.

Demiş te işte  duyan yok ki.

Yazık bilmeden hiç olduğunu,uyuduğu rüyayı gerçek zannediyormuş.

Minicik iken başlamış çilesi.

O mezara bakarken, dokunduğu soğuk elde hissettiği ile başlamış  hiçliği aslında.

Anlamamış o küçük kalbi.

Ufacıkken  canının yarısını toprağa verdiğinde bahanelerle avutmuş kendini.

Kâh acımış kendine ,kah gülmüş , tabi bu gülmekse tabi…

Acımak kendine;

Ne büyük bir günah , ağır bir miras olduğunu o zamanlar anlamamış.

Yıllarını böyle anlamsızca  harcayacağını bilememiş.

O soğuk elle dokunduğunda bilmem kaç yaş büyümüş, bilmem kaç yaş küçülmüş.

içine atmış garibim her şeyi.

Kolay değil tabii.

Sonra başlamış şarkı sözleri gibi yaşamaya hayatı.

3 çocuklu ailenin ortancasıymış.

Ortancalar arada kaynar ya…

O da kaynamış tabii.

Hatta kaynarken buhar olmuş uçmuş.

Uçtuğunu bilmeden yok olmuş.

Kahraman ya!

Bu hikayede önemli bir şey yaşamış olması lazım dimi?

Ama yaşamamış o.

Yaşamak icin var olduğunun bilinmesi lazım.

Nasıl bilinsin ki?

Hiç o.

O zaman demiş şarkılarda yaşayayım ben.

Gönlünde yaşamak var ya.

Ee doğmuş ama yaşamasın mı?

Hep beklemiş o.

Evde ki sırasını beklemek gibi.

Sevgiyi de beklemiş

Teşekkürü de beklemiş.

Geceleri uyuduğunda yıldızlardan babasının gelmesini de beklemiş.

işte öyle beklemiş, beklemiş.

Gün gelmiş beklediği gibi olmasada bir şey olmuş.

Yolda bir minik araba görmüş.

Parlak kırmızı.

Nasıl da parlıyor muş.

Sanki onu bekler gibi.

Sonra bir ışık çok büyük bir ışık ve bir ses ve sonra Hiç’lik duygusu içinde bütünlük hissetmiş.

Elinde kırmızı arabası  , asfaltta yatarken basından gelen sıcaklıkla rahatlamış…

Ona bakan gözler ve sesler içinde yok olmuş gitmiş  mendil satan kız

Zaten yoktu ki.

Ne bir kimlik,

Ne bir cisim.

Yoktu yok olup gidip var oldu tekrar …

Bu hikaye ne mi anlattı?

Hiç!

Hiç bir şey.

Ama belki sokakta yürürken gördüğün  o miniklere, hayvanlara,evsizlere ,yaşlılara,kimsesizlere ,derdi olana  belki gülümsersin de beklediği bir şeyi verirsin.

Ne olsa olur zaten o hep beklemede  , kader de de…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s